Annibale Carracci ( ur. 3 listopada 1560 w Bolonii, zm. 15 lipca 1609 w Rzymie; również Anibale Caracci) - włoski malarz okresu baroku, najwybitniejszy z rodziny.
Uczeń Lodovica Carracci, studiował w Parmie Correggia, w Wenecji Tycjana, Tintoretta i Paolo Veronese. W Bolonii maluje z Lodoviciem i Agostinem freski w Palazzo Fava i Magnani, w kościołach i pałacach i jest twórcą wielu obrazów olejnych. Od roku 1595 wykonywał sławne freski w pałacu kardynała Farnese w Rzymie, treści mitologicznej (na powale: Pochód weselny Bachusa i Ariadny). W Rzymie pod wpływem studiów dzieł Rafaela i Michała Anioła, przyswaja sobie ich wielki styl. Miał wielu uczniów, którym przekazał staranność wykonania, szlachetny naturalizm i wzniosły patos. Najdoskonalszym jego dziełem jest "Chrystus i Samarytanka" w Wiedeńskim muzeum. Według rysunków Annibala Carracci wykonano wiele rycin.
Wraz z bratem Agostino Carraccim i wujem Lodovico Carraccim założył szkołę malarską w Bolonii, która dała początek bolońskiej szkole eklektycznej. Był jej głównym i najbardziej znanym przedstawicielem. Wraz z pozostałymi przedstawicielami tej szkoły sprzeciwiał się zarówno późnorenesansowemu manieryzmowi jak i naturalizmowi Caravaggia. Znany przede wszystkim z fresków o tematyce mitologicznej i religijnych obrazów olejnych. Prekursor tzw. pejzażu idealnego. Działał w Bolonii, Wenecji i Rzymie (1590-1609). Autor fresków m.in. w Palazzo Farnese.
