Medium transmisyjne jest nośnikiem używanym do transmisji sygnałów w telekomunikacji i jest podstawowym elementem systemów telekomunikacyjnych. Możliwości transmisji zależą od parametrów użytego medium. Wyróżnia się media przewodowe i bezprzewodowe.


Spis treści


edytuj Rodzaje medium transmisyjnego

Rodzaje użytych mediów w zależności od technologii w jakiej utworzona jest sieć.

Media transmisyjne można podzielić na przewodowe oraz bezprzewodowe.

Do przewodowych mediów transmisyjnych należą:

Do bezprzewodowych mediów transmisyjnych należą:


Media transmisyjne możemy podzielić również ze względu na rodzaj transmisji, jaki można w nich stosować:

  • Simpleks - transmisja tylko w jednym kierunku
  • Półdupleks - transmisja w obu kierunkach, ale nierównoczesna
  • Dupleks - równoczesna transmisja w obu kierunkach

edytuj Charakterystyka mediów transmisyjnych

edytuj Media przewodowe

Zdjęcie przedstawiające skrętkę nieekranowaną UTP.

Skrętka składa się z ośmiu żył (czterech par żył). Żyły w skrętkach są ze sobą splecione parami. Każda para skrętki posiada jedną żyłę do przenoszenia napięcia, a drugą uziemioną. Jakikolwiek szum pojawiający się w jednej żyle, występuje także w drugiej. Ponieważ żyły w parze są spolaryzowane przeciwnie w stosunku do siebie, szum pojawiający się w jednej żyle jest "znoszony" przez szum z drugiej żyły na końcu kabla dołączonego do odbiornika. Skrętki są najczęściej używane w systemach, które do transmisji używają kodu Manchester. Stopień w jakim zakłócenia są wyeliminowane zależy od ilości splotów przypadających na jednostkę metra. Większa ilość splotów na metr gwarantuje zmniejszenie szumu. Dla jeszcze większej ochrony przed zakłóceniami stosuje się ekran w postaci folii, w którą zawinięte są pary żył oraz uziemienie. Folia może być owinięta wokół pojedynczych par lub wszystkich żył. Impedancja typowej skrętki wynosi 100Ω, a maksymalna prędkość transmisji wynosi 1 Gbit/s. Maksymalna odległość pomiędzy urządzeniami połączonymi skrętką nie powinna przekraczać 100 m. Wyróżnia się następujące rodzaje skrętek:

  • nieekranowana UTP (Unshielded Twisted Pair)
  • ekranowana STP (Shielded Twisted Pair) - caÅ‚y kabel skÅ‚adajÄ…cy siÄ™ z czterech par żyÅ‚ jest ekranowany metalowym oplotem
  • foliowana FTP (Foiled Twisted Pair) - caÅ‚y kabel okrÄ™cony jest na caÅ‚ej dÅ‚ugoÅ›ci metalowÄ… tasiemkÄ…
  • pozostaÅ‚e: SFTP, S/STP, FSTP.
Zdjęcie przedstawiające kabel koncentryczny z końcówką gotową do założenia złącza BNC oraz ze złączami BNC.

Kabel koncentryczny składa się z dwóch przewodników - zewnętrznego i wewnętrznego, które są oddzielone ochronną warstwą izolacyjną. Zewnętrzny przewodnik pełni rolę ekranu chroniąc wewnętrzny przed zakłóceniami i zapewniając jego dobre właściwości. Typowe wartości impedancji dla tych kabli wynoszą 75Ω i 50Ω odpowiednio dla zastosowania w telewizji kablowej i w sieciach Thick/Thin Ethernet. Maksymalna prędkość transmisji w kablu koncentrycznym wynosi 10 Mbit/s. Występują trzy rodzaje kabli koncentrycznych:

  • RG-8 i RG-11 (stosowane w sieciach Thick Ethernet, grubość 1/2", maksymalna dÅ‚ugość kabla do 500m)
  • RG-58 (stosowany w sieciach Thin Ethernet, grubość: 1/4", maksymalna dÅ‚ugość kabla do 185m).
Zdjęcie przedstawiające światłowód w różnym stopniu szczegółowości.

Światłowód składa się z cienkiego włókna szklanego, które przenosi informację w postaci światła w zakresie widma światła widzialnego i poniżej. W konstrukcji kabla światłowodowego można wyróżnić takie elementy, jak:

  • powÅ‚oka pierwotna, nakÅ‚adana podczas procesu produkcyjnego, przekrój staÅ‚y, okoÅ‚o 250μm
  • żel ochronny, włókno aramidowe, chroniÄ…ce Å›wiatÅ‚owód przed uszkodzeniem
  • powÅ‚oka wtórna, obejmujÄ…ca powÅ‚okÄ™ pierwotnÄ… oraz opcjonalnie żel ochronny, w jednej z form: tuba, rozeta lub taÅ›ma
  • dielektryczny element wytrzymaÅ‚oÅ›ciowy
  • żel uszczelniajÄ…cy
  • pancerz kabla (taÅ›my, druty stalowe)
  • pokrycie zewnÄ™trzne

Zalety światłowodu w stosunku do kabli miedzianych:

  • odporność na zakłócenia RFI (Radio Frequency Interference) oraz EMI (ElectroMagnetic Interference)
  • bezpieczeÅ„stwo (nie można podsÅ‚uchać transmisji)
  • duża przepustowość z powodu szerokiego pasma
  • odporność na korozje
  • wiÄ™kszy zasiÄ™g
  • mniejsza kubatura i waga
  • szybsza transmisja

Wady światłowodu:

  • wibracje fizyczne powodujÄ… zaszumienie sygnaÅ‚u informacyjnego
  • ograniczenie w zgiÄ™ciu kabla (za duży Å‚uk zgiÄ™cia może doprowadzić do zÅ‚amania siÄ™ włókna)
  • trudność w łączeniu Å›wiatÅ‚owodów

Koszt stosowania światłowodu jest kompromisem pomiędzy przepustowością i ceną. Gdy potrzebujemy większej przepustowości bardziej opłacalnym wyborem jest światłowód, natomiast przy niższym zapotrzebowaniu na przepustowość tańsze jest medium miedziane. Maksymalna prędkość transmisji uzyskana podczas prac badawczych nad piątą już generacją światłowodów wynosi 360 Tbit/s, a zasięg tego medium wynosi 9000 km.


Kable energetyczne oferują najsłabszej jakości transmisję danych. Jest to spowodowane brakiem ochrony przed szumami zakłócającymi, które pochodzą z innych źródeł niż nadajnik. Z tego względu te media nie nadają się do transmisji danych na większe odległości. Teoretyczna maksymalna przepustowość tego medium wynosi 200 Mbit/s.

Poniższa tabela zawiera porównanie użytecznego pasma mediów przewodowych:

Medium transmisyjne
Pasmo
Kabel energetyczny
0 - 5 MHz
Skrętka
0 - 100 MHz
Kabel koncentryczny
0 - 600 MHz
Światłowód
0 - 1 GHz

edytuj Media bezprzewodowe

Fale elektromagnetyczne w zakresie podczerwieni IR (InfraRed) są stosowane na otwartym terenie, bądź wewnątrz budynków. Jako źródła promieniowania fal elektromagnetycznych wykorzystuje się diody elektroluminescencyjne LED (Light Emitting Diode) lub diody laserowe. Przy używaniu łącz bezprzewodowych w podczerwieni nie jest wymagane uzyskiwanie licencji na ich stosowanie w przeciwieństwie do fal radiowych. Największym ograniczeniem tego medium transmisyjnego jest niewielki zasięg wynoszący do kilkudziesięciu metrów.

Fale radiowe do transmisji wymagają planowania przydziału częstotliwości, z uwzględnieniem maksymalnej dopuszczalnej mocy nadajników, rodzaju modulacji oraz innych zaleceń Międzynarodowej Unii Telekomunikacji (ITU). Obecnie najpopularniejszymi częstotliwościami używanymi do transmisji bezprzewodowej są 2,4 GHz i wyższe (zakres mikrofali). Odległości na jakich stosuje się fale radiowe wynoszą do kilkudziesięciu kilometrów przy zastosowaniu specjalnych anten nadawczo-odbiorczych.

Poniżsa tabela przedstawia podział fal ze względu na ich długość oraz częstotliwość:

Zakres fal
Długość fali
Częstotliwość
Fale bardzo długie
> 20 km
< 15 kHz
Fale długie
20 km - 3 km
15 - 100 kHz
Fale średnie
3000 m - 200 m
100 - 1500 kHz
Fale pośrednie
200 m - 100 m
1,5 - 3 MHz
Fale krótkie
100 m - 10 m
3 - 30 MHz
Fale ultrakrótkie
10 m - 1 m
30 - 300 MHz
Mikrofale
< 1 m
> 300 MHz


Zalety medium bezprzewodowego:

  • mogÄ… przenieść duże iloÅ›ci danych przy odpowiednio wysokich czÄ™stotliwoÅ›ciach pracy
  • niski koszt instalacji anten nadawczych (nie zajmujÄ… dużych powierzchni)
  • dla dużych czÄ™stotliwoÅ›ci (krótkich fal) wystarczajÄ… maÅ‚e anteny

Wady medium bezprzewodowego:

  • tÅ‚umienie i dyfrakcja sygnaÅ‚u powodowane przez różne przedmioty znajdujÄ…ce siÄ™ na drodze fali niosÄ…cej sygnaÅ‚ (np. ptaki) oraz warunki atmosferyczne (np. deszcz, Å›nieg, mgÅ‚a)
  • odbicie sygnaÅ‚u od pÅ‚askich powierzchni (np. woda, metal)
  • każdy może "podsÅ‚uchiwać" transmisjÄ™ sygnaÅ‚u.

edytuj Niekorzystne zjawiska występujące w mediach transmisyjnych

Do niepożądanych zjawisk występujących w mediach transmisyjnych należą:

  • opóźnienia w transmisji sygnaÅ‚u
  • znieksztaÅ‚cenia przesyÅ‚anego sygnaÅ‚u (rozmycie impulsu, szum)
  • przesÅ‚uchy
  • rozpraszanie mocy, tÅ‚umienie
  • dyspersja
  • nieliniowość optyczna szkÅ‚a

edytuj Metody dostępu do medium transmisyjnego

Lokalizacja podwarstwy MAC w modelu ISO/OSI.

Protokoły sterujące dostępem do medium fizycznego (transmisyjnego) należą do podwarstwy MAC (Medium Access Control) warstwy łącza danych w modelu ISO/OSI.

Użycie odpowiedniego medium oraz protokołu dostępu do medium jest determinowane przez standard w jakim sieć została stworzona. Metody dostępu do medium podwarstwy MAC oraz warstwę fizyczną modelu ISO/OSI opisują następujące standardy ANSI:

edytuj Zobacz też:

edytuj Literatura

  1. Wykłady z przedmiotu "Sieci teleinformatyczne", prof. dr hab. inż. Andrzej Pach, KT AGH
  2. Materiały do laboratorium z przedmiotu "Sieci teleinformatyczne", mgr inż. Jacek Rząsa, KT AGH
  3. Wykłady z przedmiotu "Telekomunikacja światłowodowa", dr inż. Artur Lasoń, KT AGH
  4. http://sieci.wshe.lodz.pl/c/php/download.php?id=139&lang=pl
  5. http://www.techbooksforfree.com/intro_to_data_com/toc.html#toc
  6. http://www.networld.pl/artykuly/20227.html
  7. http://www.heading.enter.net.pl/prop1.htm
  8. http://lttf.ieee.org/we/tteleinf.html