System Sygnalizacji Nr 7 (ang. Common Channel Signaling System No. 7 - SS7, CCS7 lub C7) to zbiór protokołów stosowanych w sieciach telekomunikacyjnych. Architektura systemu sygnalizacji została określona przez CCITT w 1981 i zdefiniowana jest w zaleceniach ITU-T serii Q.7xx.

Standard SS7 identyfikuje i określa, jaką funkcjonalność musi posiadać cyfrowa sieć sygnalizacyjna oraz jakich protokołów należy użyć, aby umożliwić jej poprawne działanie. Możliwe jest także tworzenie wariantów (rozszerzeń), takich jak standard ETSI lub ANSI. System sygnalizacji SS7 jest najbardziej znanym systemem sygnalizacji służącym do transmisji sygnałów sterujących. Niektóre sieci radiokomunikacji ruchomej korzystają z tego rodzaju sygnalizacji, między innymi system GSM.

Spis treści

edytuj Funkcjonalność SS7

  • funkcjonalność podstawowa: zestawianie, rozłączanie, taryfikacja oraz zarządzanie połączeniami,
  • funkcjonalność sieci komórkowych:
  • funkcjonalność sieci inteligentnych (IN - Intelligent Networks):
    • połączenia bezpłatne (np. 0-800),
    • teległosowanie (np. 0-707),
    • odtwarzanie zapowiedzi słownych (announcements),
    • przekierowywanie połączeń,
    • wirtualne sieci wydzielone (VPN - Virtual Private Networks, np. 0-806),
    • identyfikacja abonenta dzwoniącego (prezentacja nazwy/numeru),
    • poczta głosowa

edytuj Cyfrowa sieć sygnalizacyjna

Zdefiniowana została cyfrowa sieć sygnalizacyjna, w której węzłami są punkty sygnalizacyjne połączone łączami sygnalizacyjnymi. Za pomocą tej sieci, węzły sieci sygnalizacyjnej (PSTN - Public Switched Telephone Network, lub PLMN - Public Land Mobile Network) wymieniają informacje sygnalizacyjne, umożliwiające sterowanie połączeniami telefonicznymi.

Łącza sygnalizacyjne są tworzone w oparciu o dupleksowe kanały cyfrowe o przepustowości 64 kb/s (choć dopuszcza się łącza o innych przepływnościach). Łącza te służą tylko i wyłącznie do przesyłania danych sygnalizacyjnych, stąd też ten typ sygnalizacji określany jest jako sygnalizacja wydzielona lub pozapasmowa ('out-of-band'). Przeciwieństwem jej jest sygnalizacja wewnątrzpasmowa ('in-band', np. R2), która wykorzystuje kanały rozmówne. Sygnalizacja wydzielona posiada szereg zalet:

  • rozdzielenie kanałów rozmównych i sygnalizacyjnych,
  • możliwość korzystania z sygnalizacji podczas trwania połączenia (a nie tylko przy zestawianiu połączenia i rozłączaniu),
  • możliwość komunikacji z węzłami sieciowymi nie posiadającymi kanałów rozmównych (np. bazy danych) - fundamentalna w sieciach inteligentnych

edytuj Architektura sieci

System sygnalizacji SS7 jest zorganizowany warstwowo, podobnie jak model OSI. Istnieją cztery warstwy tej sieci które odpowiadają siedmiu warstwom modeli OSI. Trzy pierwsze warstwy tej sieci to :

  • łącze sygnalizacyjne
  • przęsło sygnalizacyjne
  • sieć sygnalizacyjna

Pierwsze trzy warstwy tworzą część transferu wiadomości MTP ( Message Transfer Part). Związane są z niezawodnością transmisji i rozdziałem wiadomości sygnalizacyjnej pomiędzy punktami sygnalizacyjnymi SS7. Łącze sygnalizacyjne (Signalling Data Link) odpowiada warstwie fizycznej modelu OSI, więc określa ona fizyczne parametry łącza pomiędzy punktami sygnalizacyjnymi a sąsiadującymi punktami transferu danych. Przęsło sygnalizacyjne odpowiada za zarządzanie sposobami wymiany informacji za pomocą szeregowania wiadomości. Wiadomości mają przypisane szeregowe wartości i ponumerowane sekwencje oraz posiadają detekcję błędów w odebranych pakietach. Warstwa trzecia - sieć sygnalizacyjna zajmuje się dystrybucją wiadomości pomiędzy punktami sygnalizacyjnymi w sieci sygnalizacyjnej. Trzy niższe warstwy sieci sygnalizacji SS7 z częścią sterującą połączeniami sygnalizacyjnymi SCCP (Signalling Connection Control Part) należą do warstwy czwartej sygnalizacyjnej SS7 i odpowiadają za zestawienia połączeń sygnalizacyjnych, tworząc część usługową sieci Network Service Part o ostatnia część warstwy sygnalizacji SS7 to część użytkownika User Part.

edytuj Adresacja węzłów

Jak w każdej innej sieci, także w sieci SS7 każdy węzeł musi posiadać jednoznacznie go identyfikujący adres, określany także jako kod punktu (ang. Signalling Point Code - SPC). Adresy punktów źródłowych (OPC - Originating Point Code) i docelowych (DPC - Destination Point Code) są przesyłane w nagłówku każdej z wiadomości.

Adres w sieci SS7 ma, wg standardów ITU-T, długość 14 bitów i jest unikalny w danej sieci sygnalizacyjnej (NAT0, NAT1, INAT0 lub INAT1).

edytuj Linki zewnętrzne